Leen, 21 juni 2007
Nederland Urk

De allerlaatste post

Ik ben inmiddels anderhalve week terug en ik ben eigenlijk weer helemaal gewend aan het Nederlandse leven. Of het nou om eten, stappen, afstanden gaat, het is of ik nooit weggeweest ben. Het is raar hoe snel het went. Met 230 kilometer per uur werd ik het normale leven weer ingeschoten en dat is volgens mij ook wel het beste. Maandagmorgen kwam ik thuis en dinsdagavond was ik alweer aan het werk. Eerste kwartiertje stonden mijn collega’s me nog glazig aan te kijken omdat ik er weer was. Toen het nieuwtje eraf was, maar gaan werken. Niets veranderd dus ik was meteen weer in het ritme.

Intussen ben ik ook weer begonnen met mijn schoolwerk. Ik moet nog wel wat inhalen van vorig jaar dus daar ben ik nu mee bezig. Ik bespaar je de details, maar ik heb er duidelijk spijt van dat ik vorig jaar een beetje perezoso (lui) was. Daar doe ik nu niets meer aan dus eigen schuld, dikke bult.

Dan nog maar eens een terugblikje op mijn tijd in Madrid. Het was gaaf, fantastisch, onvergetelijk en zo kan ik nog wel even doorgaan. Of ik erdoor veranderd ben, weet ik niet. Dat zou je aan de mensen om me heen moeten vragen. Ik merk in ieder geval nu wel dat ik de kleine dingetjes begin te missen. Het leefritme, de nieuwe contacten, de drukte en al die dingen die er te doen zijn. Het leven is hier namelijk vrij kalm..

Een vraag die me vorige week gesteld werd was de volgende: Was dit het waard? Ik kan daarop maar één ding zeggen: Absoluut. Ik heb als nuchtere Urker vijf maanden in een wereldstad gewoond. Vijf maanden zonder familie, vrienden en kennissen. Daarnaast leerde ik Spaans en ik kan zeggen dat ik me aardig kan redden.

Inmiddels is alles wel eens gezegd. Echter, er is één anekdote die ik nooit verteld heb. Ik heb het verhaal verbloemd tot iets grappigs. In realiteit was het dat helemaal niet. Na mijn verblijf in Birmingham schreef ik over een vette club waar we geweest waren. Misschien herinner je het nog. Anders moet je het nog maar eens teruglezen. Die club was niets minder dan het politiebureau. Hoe we daar terecht kwamen, vertel ik in de allerlaatste anekdote.

Rond 23:00 uur kwamen in het centrum we aan. We moesten nog een klein stukje lopen om daadwerkelijk in het uitgaansgebied te komen. We waren trendy gekleed. Nette schoenen, dito blouse en de magic stropdas. Boys night out en wij waren er helemaal klaar voor. Voordat we in het uitgaansgebied kwamen, moesten we over een voetpad dat iets lager dan de weg lag. Het voetpad was niet langer dan honderd meter en liep in een bocht. Vlak voor ons liepen drie ongure types. Matthijs zei dat zij absoluut niet gingen stappen en dat we voorzichtig aan moesten doen.

We waren halverwege toen de drie mannen stopten en wat met elkaar gingen praten. We besloten er toch maar langs lopen en op het moment dat we passeerden, kreeg Matthijs een duw. In een flits besef ik dat dit niet pluis was. Ik besluit door te lopen in de hoop dat niemand achter mij aan zou komen. Dit gebeurt wel en ik krijg ook iemand bij me. Hij loopt met me mee en vraagt om losgeld. Ik doe of ik gek ben en blijf lopen. Pas na de derde keer stopt hij me. Hij laat zijn mes zien en verzoekt me om snel geld te geven. Wat er op dat moment achter me gebeurt, heb ik niet door. Ik heb mijn portemonnee, camera en telefoon bij me. In mijn portemonnee zit alleen geld dus ik heb het liefst dat hij die pakt. Op het moment dat ik hem geld wil geven, hoor ik veel geschreeuw. Mijn berover kijkt een moment op en draait zich dan in een ruk om. Hij rent weg en ik blijf verbouwereerd achter. Als ik opkijk zie ik agenten onze kant oprennen. Ze kwamen precies op het goeie moment, want ik wou hem al geld geven. Nog steeds was ik erg kalm. Ik loop terug naar de stoep en besef dan pas echt wat er gebeurd is. Alles gebeurt in een flits en ik voel me even niet zo goed. Als de politie even later bij ons komt, vragen ze of we een verklaring af willen leggen. De nacht is nog jong dus waarom niet. Het poltiebureau blijkt een drama te zijn. We geven een verklaring, maar dit duurt zo lang dat we uiteindelijk pas om twee uur weer buiten staan. Té laat om nog een club binnen te gaan. We gaan gedesillusioneerd terug naar huis en de volgende dag beseffen we pas dat we toch wel veel geluk hadden.

Achteraf besefte ik me pas dat ik heel veel geluk gehad had. Het was ook zo bizar hoe snel zoiets gebeurt. Achteraf verbaasde ik me er ook over hoe rustig ik bleef. De overvaller kwam erg amateuristisch over en zijn mes zag er meer uit als een broodmes dan als een stiletto. Voor de volledigheid, de politie pakte de overvaller die met Louw bezig was. Die hield aan het hele geintje slechts een blauwe plek op zijn arm over.

Dat was misschien het enige smetje op de vijf maanden. En dit gebeurde uitgerekend in Birmingham. Het was het dus buitengewoon waard en dat kwam deels ook door deze weblog. Het aantal reacties deed me af en toe duizelen en ook de ‘kijkcijfers’ waren erg hoog. Uiteindelijk had ik over de 8000 pageviews. Wauw!

Ik wil daarom ook iedereen bedanken die gekeken heeft en/of een reactie geplaatst heeft. Eigenlijk moet jullie allemaal persoonlijk bedanken. Dus dat doe ik ook!

Bedankt aan mijn broer (+ aanhang), mijn twee zussen (+aanhang), mijn vader, mijn moeder, mijn beide oma’s, mijn opa, de rest van de familie aan mijn moeders kant, de rest van de familie aan mijn vaders kant, alle oud 2F’ers, mijn collega’s bij de bolder, Louw, Matthijs, Jan de V, Anke, Emma, Jessica, Chris, RJ, Michelle, BJ, Linda, Lisanne, Annelies, Rebecca, Ruchama, Cees Netel, Ludy-Anne, Teunis, Maarten en alle andere mensen die ik nu vergeten ben. Het was een waar genoegen om elke week wat te schrijven. Ik heb ervan genoten. Zowel van mijn tijd daar als van het schrijven.

Dit was het dan. Allemaal de groeten en we spreken elkaar snel!

Leen

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl